ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟΨΕΙς ΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ,ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΑ ΘΕΜΑΤΑ..ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙς,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΜΕ ΤΙς ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΑΙ Η ΙΔΙΑ..ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΔΩ ΑΠΟΦΕΥΓΩ-ΠΛΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ ,ΟΤΑΝ ΚΡΙΝΩ ΣΚΟΠΙΜΟ-ΝΑ ΕΚΘΕΤΩ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΘΕΣΕΙΣ...



Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ DONALD TRUMP: «Σήμερα η εξουσία επιστρέφει στον αμερικανικό λαό» [μια πρωτη προχειρη αναλυση απο τον Π.ΗΦΑΙΣΤΟ]

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ DONALD TRUMP: «Σήμερα η εξουσία επιστρέφει στον αμερικανικό λαό» https://youtu.be/sRBsJNdK1t0
Ας σταθούμε στην ομιλία αποτυπώνοντας 3 εκτιμώ αντικειμενικές παρατηρήσεις οι οποίες δεν αποκλείω να διαψευστούν.
• Πρώτον, το «Σήμερα η εξουσία επιστρέφει στον αμερικανικό λαό» είναι συγκλονιστικό. Υπερβαίνει τις ιδεολογικές συζητήσεις ενός αιώνα στις οποίες οι ΗΠΑ ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές. Για όσους επιθυμούν να δουν την ιστορική ροή προς νέες κατευθύνσεις το «Σήμερα η εξουσία επιστρέφει στον αμερικανικό λαό» ενδεχομένως δρομολογεί το τέλος των ιδεολογιών και την επιθυμία πολλών να νοηματοδοτηθεί η δημοκρατία συναρτημένα με τον ρόλο των πολιτών.
• Δεύτερον, η λέξη «πατριωτισμός» και «πρώτα η Αμερική» που ακούστηκε πολύ συχνά στην ομιλία του Donald Tramp αποτυπώνει μια γνωστή διαίρεση στην Αμερικανική ιστορία. Είναι μεταξύ απομονωτιστών και επεμβατικών. Πρέπει να πω εδώ πως αν και τα σύνορα μεταξύ των δύο τάσεων δεν είναι άκαμπτα, ότι οι επεμβατιστές συνήθως ήταν οι Δημοκρατικοί και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όλοι οι πρόεδροι διαδέχθηκαν την Μεγάλη Βρετανία ως η μεγάλη επεμβατική δύναμη πάνω στην Περίμετρο της Ευρασίας. Οι απομονωτιστές περίπου έλεγαν «πρώτα η Αμερική» και ας εκμεταλλευτούμε τις διαιρέσεις των άλλων. Αυτό αφορούσε πρωτίστως τις αποικιοκρατικές δυνάμεις του 19ου αιώνα προς τις οποίες οι ΗΠΑ ποτέ δεν έκρυβαν την δυσαρέσκειά τους (χαρακτηριστική περίπτωση η κρίση του Σουέζ).
• Τρίτον, εάν προσπαθήσουμε να αναγάγουμε αυτές τις τάσεις στον 21 αιώνα υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια και σίγουρα πολλές ενδιάμεσες πιθανές εκδοχές
o Το λιγότερο πιθανό είναι να αφεθούν οι υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις να ανταγωνίζονται στις περιφέρειες με τις ΗΠΑ να αφιερώνονται στην ήπειρό τους.
o Το πιο πιθανό, ένας επιλεκτικός επεμβατισμός με δύο σκέλη. Στο ένα σκέλος διαχείριση της κατανομής ισχύος με σκοπό την σταθερότητα με όρους ισορροπίας δυνάμεων πλανητικά και στις περιφέρειες (προβολή ισχύος επί ζητημάτων όπως το ISIS είναι δευτερεύοντα και περίπου αυτονόητες τακτικές και σίγουρα διαφορετικές από τα αδιέξοδα παίγνια των δύο τελευταίων δεκαετιών). Στο άλλο σκέλος πιο ενεργή συμμετοχή στις πολυπολικές ισορροπίες με εναλλαγές εξισορροπητικών προσεγγίσεων όπου οι άλλοι κύριοι παίχτες προς το παρόν διαφαίνεται ότι θα είναι η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία και δυνητικά η Ιαπωνία και η Γερμανία.
Δεν χρήζει να επαναλάβουμε πρόσφατες παρεμβάσεις που έθιξαν και ζητήματα Ελλάδας και τις στρατηγικές εξελίξεις στο περιβάλλον στο οποίο ανήκει. Λέμε μόνο ότι η διεθνής πολιτική φαίνεται να γυρίζει σελίδα και να ανοίγει μια εποχή εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Συνάμα και επικίνδυνη όπως κάθε μετάβαση από μια εποχή σε μια άλλη. Όπως εξηγήσαμε, ιστορική φάση πλήρη ανακατατάξεων και συνεχών εξισορροπήσεων και διαρκών ρευστών ανακατανομών συνόρων και πληθυσμών στις περιφέρειες. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον υπάρχουν ευκαιρίες και κίνδυνοι. Κινδυνεύουν οι αναλώσιμοι και ωφελούνται όσοι εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες, όσοι φροντίσουν να διαθέτουν ισχυρό κράτος, όσοι διαθέτουν κοινωνική συνοχή, όσοι φροντίζουν να έχουν ισχυρή οικονομία και όσοι δεν παραμελούν τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ασφαλώς και ισχυρή διπλωματία που να δύναται να συναλλάσσεται και να ελίσσεται ελαχιστοποιώντας τους κινδύνους και μεγιστοποιώντας τα οφέλη ευκαιρίας δοθείσης.
Κοντολογίς, τίποτα δεν θα μοιάζει με την αποβλακωτική παγκοσμιόπληκτη εικόνα των μετά-Εθνικών νεοελληνικών φαντασιώσεων των δύο δεκαετιών μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Συναφείς πρόσφατες παρεμβάσεις
Π. Ήφαιστος, ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΡΑΜΠ: Αναζητώντας νέους στρατηγικούς προσανατολισμούς; Η σημασία για την Ελλάδα http://wp.me/p3OqMa-1km
Π. Ήφαιστος, Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΡΑΜΠ, Η ΕΥΡΩΠΗ, ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΚΑΙ Η ΔΙΝΗ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ. Με αφορμή δηλώσεις του Τράμπ και σχόλια. http://wp.me/p3OqMa-1k1
John J. Mearsheimer, DONALD TRUMP SHOULD EMBRACE A REALIST FOREIGN POLICY. Ο κορυφαίος Αμερικανός διεθνολόγος προς Τράμπ: αυτοσυγκράτηση, αποφυγή υπερεξάπλωσης, ισορροπία δυνάμεων. http://wp.me/p3OlPy-1qq
Π. Ήφαιστος – P. Ifestos
www.ifestos.edu.gr / www.ifestosedu.gr – info@ifestosedu.gr

President Trump Full Speech at Presidential Inauguration 2017 For more: http://abcnews.go.com/Politics/inside-donald-trumps-…
youtube.com

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΡΑΜΠ και ΓΝΩΣΗ VERSUS ΓΝΩΜΗ, ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ VERSUS ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ VERSUS ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ: Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ

Π. Ήφαιστος, ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΡΑΜΠ και ΓΝΩΣΗ VERSUS ΓΝΩΜΗ, ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ VERSUS ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ VERSUS ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ: Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ
tramp-2Στα πεδία της διπλωματίας και της στρατηγικής η ανάληψη της προεδρίας από τον Ντόναλτ Τράμπ θα μπορούσε, κάτω υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να αποτελέσει το σημαντικότερο γεγονός της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Μετά από μερικές αναγκαίες και μη εξαιρετέες επισημάνσεις, το δεύτερο ήμισυ της παρούσης παρέμβασης θα προχωρήσει σε μερικά σχόλια –συμπληρωματικά προγενέστερων παρεμβάσεων αμέσως μετά την εκλογή του προέδρου Τραμπ– για το νέο προεδρικό επιτελείο και τους προσανατολισμούς του, καθώς και την σημασία τους για την Ελλάδα και Κύπρο.
Η μεγάλη σημασία αλλαγής επιτελείου στις ΗΠΑ απαιτεί α) αποφυγή εισροής ιδεολογικών κριτηρίων στην ανάλυση και εκτίμηση των πραγμάτων, β) ορθολογική αποτίμηση των προεκτάσεων των στρατηγικών του επιλογών από τούδε και στο εξής και γ) διατύπωση εκτιμήσεων που εδράζονται σε γνώση και όχι γνώμες, ιδεολογήματα και τα συνήθη θεωρήματα. Η αναλυτική ελευθεριότητα βλάπτει σοβαρά την υγεία των κρατών και των κοινωνιών τους. Όπως συχνά λέγεται, η διάγνωση των αιτίων της διεθνούς πολιτικής είναι το αντίστοιχο της διάγνωσης των ασθενειών στην ιατρική επιστήμη. Η ανάλυση της διεθνούς πολιτικής είναι κυριολεκτικά η ιατρική της διεθνούς πολιτικής και λάθος διάγνωση και λάθος θεραπείες προκαλούν πολύ μεγαλύτερους θανάτους από ότι μια διάγνωση της συμβατικής ιατρικής.
Οι γνώμες που κανείς διαβάζει στην Ελληνική γλώσσα είναι συχνά αβάσταχτα ιδεοληπτικές. Ως και η ανάλυση της Αμερικανικής στρατηγικής μπορεί να γίνει με ιδεοληψία και με αισθήματα κατά ή υπέρ του νέου προέδρου. Μια τέτοια αντίληψη των πραγμάτων είναι λάθος και οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα. Αυτό που ενδιαφέρει είναι οι στρατηγικοί του προσανατολισμοί οι οποίοι και θα προσδιορίσουν, σε μεγάλο βαθμό, τις προϋποθέσεις και τις επιμέρους αποφάσεις. 
Στα δυτικά κράτη στο θεσμικό και πολιτικό σύστημα του οποίου η Ελλάδα πρωτίστως κινείται η εξωτερικής της πολιτική, φαινόμενα αναλυτικής ελευθεριότητας δεν είναι άγνωστα. Στην «Δύση», όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δεν ισχύει αυτό που ειπώθηκε από πρώην πρωθυπουργό στην Βουλή: «edo Elladha», για να δικαιολογηθεί η διαχρονική αλληλουχία γκαφών, λαθών και γενικευμένου πολιτειακού αλαλούμ που καλά κρατάει επί δύο αιώνες μετά την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους. Οι ειδοποιοί διαφορές κάνουν και την διαφορά μεταξύ της Ελλάδας και των υπόλοιπων δυτικών κρατών. Εάν δεν καταλάβουμε την διαφορά δύσκολα θα αντιστραφεί ο κατήφορος. Όσον αφορά τα δυτικά κράτη έχουμε αναλύσει αυτές τις ειδοποιούς διαφορές αλλού και εκτενώς (κλικ κεφ. 4).
Τα Δυτικά κράτη, και κυρίως τα Ευρωπαϊκά κράτη, δεν είναι μόνο νέα αλλά γεννήθηκαν και διαμορφώθηκαν μέσα σε πολύ ιδιόμορφες ιστορικές συνθήκες. Βασικά, πριν και μετά τον τριακονταετή πόλεμο στην Ευρώπη σε κάποιες περιοχές εξοντώθηκαν μέχρι και 60% των πληθυσμών. Από την αντίσταση των ηγεμόνων και μερικών διανοουμένων αρχικά οι ηγεμόνες ανεξαρτητοποιήθηκαν από την Θεοκρατία και στην συνέχεια στο πλαίσιο του συστήματος ισορροπίας δυνάμεων συγκροτήθηκε το σύγχρονο κράτος, το σύγχρονο διεθνές δίκαιο και η κρατική κυριαρχία ως καθεστώς του διεθνούς συστήματος, τα οποία και κωδικοποιήθηκαν στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ το 1945 (αφού προηγήθηκαν δύο οδυνηροί παγκόσμιοι πόλεμοι).
Τι θέλουμε να πούμε με αυτή την σύντομη εισαγωγή; Λέμε ότι από τον 16ο αιώνα μέχρι περίπου τον 18ο-19ο αιώνα στην Ευρώπη είχαμε διοικητικούς μηχανισμούς (status) στερημένων πολιτικής ανθρωπολογίας (η συντριπτική πλειονότητα ήταν οι δύσμοιροι, άναρθροι, ανυπόστατοι μετά-Μεσαιωνικοί δουλοπάροικοι. Αυτοί εξεγέρθηκαν –όχι Επαναστάτησαν, καθότι δυστυχώς γι’ αυτούς δεν ήταν προικισμένοι με ανθρωπολογικές ιδιότητες για κάτι τέτοιο– στο Παρίσι)– και αυτοί αποτελούσαν το ανθρωπολογικό υπόστρωμα των κρατών μέχρι βασικά και τον 18ο αιώνα, όταν δηλαδή σταδιακά αναπτύχθηκαν και συγκροτήθηκαν ανθρωπολογίες προικισμένες με υπόσταση. Αυτοί οι διοικητικοί μηχανισμοί σταδιακά εν μέσω γενοκτονιών και εθνοκαθάρσεων –χωρίς να λησμονούμε και το ανελέητο αποικιοκρατικό φαινόμενο που επέτρεψε την καταλήστευση του πλανήτη και τον πλουτισμό των κρατών αυτών καθιστώντας τα «αναπτυγμένα»– συγκρότησαν και συγκράτησαν παντοιοτρόπως δεσποτικά και πατερναλιστικά το σύγχρονο δυτικό κράτος. Να μην ξεχνάμε επίσης τις εθνοκαθάρσεις στο πλέον δημοκρατικό κράτος (τις ΗΠΑ όπου είχαμε και κάποιου είδους Επανάσταση), την ιδεαλιστική αποικιοκρατική επέκτασή του στην Βόρειο Αμερική, στην συνέχεια την ηπειρωτική κυριαρχία του Βόρεια και Νότια (μέχρι σήμερα) και ασφαλώς τα φασιστικά «εκπολιτιστικά» δόγματα που εκκολάφθηκαν και που αναμείχθηκαν με το ιδεολογικό φαινόμενο [Π. Ήφαιστος, ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΣΜΟΣ, ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΤΙΚΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ http://wp.me/p3OqMa-1jx ]. Βασικά, ένας τρόπος για να εκτιμήσει κανείς τους προσανατολισμούς ενός προέδρου των ΗΠΑ, είναι να κατανοήσει είναι κατά πόσο κινείται «ιδεαλιστικά» στα πρότυπα του «πεπρωμένου του έθνους» του 18ου αιώνα ή κατά πόσο ακολουθεί μια πιο συγκρατημένη πολιτική που επιδιώκει ισορροπία.
Τα πιο πάνω γνωστά ιστορικά γεγονότα ερμηνεύουν το γεγονός ότι τα κράτη της Δύσης εντός των οποίων η Ελλάδα λειτουργεί διαθέτουν πολύ αποτελεσματικές κρατικές μηχανές. Αντίθετα, ήδη από τα πρώτα χρόνια μετά την γένεση του νεοελληνικού κράτους, η οποία συντελέστηκε λόγω Επανάστασης των συγκριτικά ανθρωπολογικά προικισμένων μελών των Πόλεων και των Κοινών της διαχρονικής Ελληνικότητας, δεν κατορθώθηκε να ενωθούν οι Ελληνικές κοινότητες, με αποτέλεσμα ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 να εισέλθει σε τροχιά εξάρτησης, ξενοκρατίας και αβάσταχτων καταστροφώνΣτην παρούσα ακριβώς συγκυρία και με δεδομένη την οικονομική καταστροφή των τελευταίων ετών, το στοίχημα έγκειται στην αλλαγή Παραδείγματος για τον μετασχηματισμό του κράτους ούτως ώστε να καταστεί ο πολίτης εντολέας της εκάστοτε εξουσίας. Εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων και τις αναμενόμενες αλλαγές προσανατολισμών στις ΗΠΑ, η ανάκαμψη και ανόρθωση της Ελλάδας εξαρτώνται από την κατανόηση των τάσεων καθώς εισερχόμαστε στο δεύτερο τέταρτο του 21ο αιώνα. Επιγραμματικά στην Δύση ισχύουν τα εξής:
  • Η αναλυτική ελευθεριότητα των μέσων επικοινωνίας δεν βλάπτει και πολύ γιατί οι διοικητικοί μηχανισμοί των ηγεμόνων της μετά-Μεσαιωνικής εποχής που εξελίχθηκαν σε κράτος στην συνέχεια δυνάμωσαν ακόμη περισσότερο με την αποικιοκρατία. Έχουν πανίσχυρους θεσμούς πληροφόρησης, παρατήρησης, ανάλυσης, στάθμισης, εκτίμησης και χάραξης εθνικής στρατηγικής σε αναφορά με ιεραρχημένα συμφέροντα.
    • Τους ισχυρότερους και πληρέστερους θεσμούς, βέβαια, τους έχουν οι ΗΠΑ. Η σημασία αυτής της παρατήρησης έγκειται στο ότι είναι ένα πράγμα η δύναμη των ΗΠΑ σε όλα επίπεδα και είδη των συντελεστών ισχύος ενός και άλλο οι προσανατολισμοί. Συνδέονται, βέβαια, και το στοίχημα είναι μια αποτελεσματική διακυβέρνηση.
    • Εντός των προσανατολισμών που διαφαίνεται να υιοθετήσει το νέο προεδρικό επιτελείο θα δημιουργεί προϋποθέσεις αποφάσεων των οποίων ο ορθολογισμός και αποτελεσματικότητα θα εξαρτάται από την κρατική μηχανή αυτής της μεγάλης δύναμης. Κάθε ενδιαφερόμενο κράτος, και ασφαλώς η Ελλάδα είναι ενδιαφερόμενη, απαιτείται αφενός να γνωρίζει τους προσανατολισμούς και αφετέρου να επηρεάζει τις προϋποθέσεις και τις αποφάσεις με τρόπο που εκπληρώνει τα συμφέροντά της [Για τις πελατειακές σχέσεις βλ. ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΣΥΓΚΥΡΙΑ. «Πελατειακές σχέσεις» («patron-clientrelations»)… http://wp.me/p3OlPy-Oa]
  • Στην Δύση, στο σύνολό της και όχι μόνο στις ΗΠΑ, έχει σημασία να κατανοήσουμε ότι οι κρατικοί μηχανισμοί που κληροδοτήθηκαν από την αποικιακή εποχή χαράζουν και εκπληρώνουν στρατηγική μαζί με τις μετά-Μεσαιωνικές ολιγαρχίες. Αυτές, ακριβώς, δημιούργησαν αυτά τα κράτη και αυτές τα κατέχουν. Είναι φορείς κρατικού πατριωτισμού (και ενίοτε εθνικού πατριωτισμού όπως επί Ντε Γκολ στην Γαλλία). Διαθέτουν πανίσχυρα συστήματα ανάλυσης, εκτίμησης των πραγμάτων και λήψης αποφάσεων και δεν επηρεάζονται από … επιφυλλίδες ή από ασυνάρτητες γνώμες ιδεολογικά ποικιλόχρωμων φορέων επιστημονικών τίτλων. Κάνουμε αυτή την επισήμανση για να υπογραμμίσουμε τι πρέπει να αλλάξει σε «κάποια» κράτη όπου τα ολιγαρχικά ελίτ διαφέρουν και όπου συγκροτούν αγράμματες και πολιτικά-πνευματικά ανυπόστατες ολιγαρχίες τα μέλη των οποίων δεν διστάζουν να λειτουργήσουν ως πραιτοριανοί ξένων συμφερόντων. Το ζήτημα δεν το θέτουμε σε αξιολογική αλλά ορθολογιστική βάση: Μια πολιτεία απαιτείται να διαθέτει πρώτον αποτελεσματικούς θεσμούς, δεύτερον, υποστηρικτικό κοινωνικό υπόβαθρο και τρίτον, αποτελεσματική εξουσία δεσμευμένη πολιτικά και πνευματικά να υπηρετήσει με όλες τις δυνάμεις και ανένδοτα τα εθνικά συμφέροντα. Αυτό είναι το σύγχρονο κράτος, τα ίδια ίσχυαν σε όλες τις εποχές.
  • Κάτι ακόμη που συγκριτικά ενέχει μεγάλη σημασία. Στα κράτη αυτά της μετά-Μεσαιωνικής εποχής της Δύσης οι «επιστήμονες» είναι σχεδόν καθολικά στρατευμένοι στην εθνική στρατηγική των κρατών τους. Ακόμη και εθνομηδενιστές που παραμιλούν ασυνάρτητα (σε ξεπεσμένα κρατίδια, σημειώνεται, ακόμη και ο εθνομηδενισμός είναι δεύτερης και τρίτης πιθηκίζουσας τάξης) είναι συνειδητά ή ανεπίγνωστα ενταγμένοι εάν όχι ποικιλότροπα στρατευμένοι στην εκπλήρωση των εθνικών συμφερόντων που εκπληρώνει η εθνική στρατηγική του κράτους τους. Ακόμη πιο σημαντικό τα λεγόμενα «think tanks» σε αυτά τα οργανωμένα και αποτελεσματικά κράτη είναι πιο πατριωτικά (και ενίοτε εθνικιστικά μέχρι και σε βαθμό υπερβολής) από τις ίδιες τις κυβερνήσεις. Αντίθετα, στα ξεπεσμένα κρατίδια, αναμενόμενα παρατηρείται το αντίστροφο: Συντηρούνται τόσο από το κράτος όσο και από διεθνικούς δρώντες αγνώστου θηριώδους καταβολής και δράσης όσο και από ξένα «ινστιτούτα» τα οποία και τα νήπια γνωρίζουν πως είναι πλήρως ενταγμένα στο σύστημα λήψης στρατηγικών αποφάσεων της χώρας τους, με αποτέλεσμα να μιλούν ως ξένοι ή επισκέπτες στον τόπο τους ή ακόμη και να γίνονται κράχτες ξένων συμφερόντων. Αυτό μπορούμε να το πούμε και διαφορετικά: Τα κέντρα αυτά στην Δύση διαθέτουν πολιτικά-στρατηγικά ενταγμένους αναλυτές που υπηρετούν το εθνικό συμφέρον ενώ στα ξεπεσμένα κρατίδια διαθέτουν δεύτερης και τρίτης τάξης αναλυτές που συνειδητά ή ανεπίγνωστα υπηρετούν ξένους. 
  • Αυτό είναι ένα ακόμη ζήτημα που απαιτεί προσοχή: Το κράτος απαιτείται να αποκτήσει ισχυρούς επιτελικούς μηχανισμούς ανάλυσης, στάθμισης, εκτίμησης και χάραξης εναλλακτικών αποφάσεων εθνικής στρατηγικής απολύτως ενταγμένων στην εκπλήρωση των ιεραρχημένων εθνικών συμφερόντων (τα οποία δεν μπορούν να προσδιοριστούν και ιεραρχηθούν εάν η χώρα κολυμπά μέσα σε πελάγη ανυπόστατων και φαντασιόπληκτων διεθνισμών και κοσμοπολιτισμών ή ιδεολογημάτων και θεωρημάτων που μεταμφιέζουν προτάσεις πολιτικής οι οποίες εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα).
    • Τα «think tanks» που αποδεδειγμένα έκαναν φρικτά λάθη ή και στράφηκαν κατά των Ελληνικών συμφερόντων (Μακεδονικό, εθνική στρατηγική στην Θράκη, στο Αιγαίο και στην Κύπρο, ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, Ενιαίος Αμυντικός Χώρος Κύπρου-Ελλάδας, σχέδιο Αναν, συντρέχουσες δραματικές εάν όχι κωμικοτραγικές εξελίξεις στο κυπριακό) είναι ζήτημα αυτοσυντήρησης να μην σιτίζονται με δημόσιους πόρους και να μην συναγελάζονται θεσμικά με κρατικούς λειτουργούς.
    • Παρενθετικά σημειώνω ότι οι επιστημολογικές και μεθοδολογικές παραδοχές του υπογράφοντος είναι από καιρό δημοσιευμένες και καταγεγραμμένες: ο φορέας επιστημονικού τίτλου πολύ περισσότερο ο «πολιτικός στοχαστής» απαιτείται να είναι αυστηρά περιγραφικός και αξιολογικά ελεύθερος και όχι προπαγανδιστής, πράκτορας ή κράχτης, ακόμη και εάν το κάνει για το δικό του κράτος. Λίγοι είναι στην διεθνή βιβλιογραφία που έτσι στέκονται και αυτό είναι πολύ γνωστό. Αυτοί μόνο όμως, εάν βέβαια το αξίζουν επιστημονικά, αποτελούν πηγή γνώσης.
      • Ασφαλώς, ο καθείς μας όταν διατυπώνει γνώμη έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Μια κοινωνία, όμως, τόσο πιο ώριμη πολιτικά είναι όσο λιγότερες γνώμες ακούγονται και όσο λιγότερη ξένη προπαγάνδα γίνεται από εγχώριες αναλύσεις και όσο περισσότερο η σωστή γνώση κυριαρχεί και προσανατολίζει την πολιτική σκέψη μέσα στην δημόσια σφαίρα προς ορθολογικές κατευθύνσεις.
  • Οι φορείς επιστημονικών τίτλων έχουν μεγάλη ευθύνη γιατί καλώς ή κακώς οι άνθρωποι νομίζουν ότι πάντοτε ο τίτλος είναι πιστοποίηση εγκυρότητας και αξιοπιστίας της γνώσης. Η ευθύνη αυτών των φορέων τίτλων είναι πολύ μεγαλύτερη σε εξαρτημένα κρατίδια η κοινωνία των οποίων διψά για στρατηγικές επιβίωσης και τους εμπιστεύεται πανεπιστημιακές έδρες και τίτλους. Δεν μιλώ καν για προπαγάνδα υπέρ πατρίδας. Εννοώ οι επιστήμονες να λειτουργούν τίμια και να νοιώθουν την υποχρέωση να επιδίδονται σε περιγραφικές αναλύσεις όσο το δυνατό υψηλότερων ερμηνευτικών βαθμίδων. Πέραν αυτού, επισημαίνω και την ειδοποιό διαφορά μεταξύ ενός «πράκτορα» ή προπαγανδιστή της πατρίδας του (ανάξιου για εμένα για επιστημονικό τίτλο καθότι και πάλι παραπληροφορεί, έστω και εάν κάποιος ισχυριστεί ο «σκοπός αγιάζει τα μέσα») και συνειδητού ή ανεπίγνωστου πράκτορα ξένων κρατών ή διεθνικών θηρίων. Σε κάθε περίπτωση, στα αξιόπιστα και σοβαρά κράτη η σωστή ανάλυση και εκτίμηση των πραγμάτων δεν γίνεται από φορείς επιστημονικών τίτλων αλλά από κρατικούς λειτουργούς και επιτελικά οργανωμένους θεσμούς.
tramp-4Υπογραμμίζεται λοιπόν ότι με αφορμή το μείζον ζήτημα της αλλαγής διακυβερνητικής φρουράς στο ισχυρότερο κράτος του πλανήτη, τις ΗΠΑ, η σοβαρότητα και η ορθότητα των αναλύσεων και των εκτιμήσεων της διεθνούς πολιτικής είναι υπό τις στρατηγικές περιστάσεις που δημιουργήθηκαν ένα τέταρτο του αιώνα μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, προϋπόθεση επιβίωσης ενός κράτους όπως η Ελλάδα (ιδιαίτερα στην κατάσταση που βρίσκεται μετά από δεκαετίες φρικτών λαθών και προσανατολισμών).
Για τον νέο πρόεδρο Τραμπ και τις πρώτες ενδείξεις για τους στρατηγικούς προσανατολισμούς της νέας προεδρικής ομάδας έχουν γίνει παρεμβάσεις και σημαντικές αναρτήσεις όπως αυτή του John Mearsheimer τους τίτλους και τους συνδέσμους των οποίων παραθέτω στο τέλος. Γι’ αυτό θα ολοκληρώσω με δύο ενότητες αλληλένδετων επιχειρημάτων που εκτιμώ ότι στην παρούσα συγκυρία (οι γραμμές αυτές γράφονται την μέρα ανάληψης της Προεδρίας από τον Τραμπ) είναι καίριας σημασίας. Η πρώτη αφορά το κοσμοθεωρητικά και από άποψη πολιτικής ηθικής διαφοροποιημένο διεθνές σύστημα και το πώς αυτό επηρεάζει τον τρόπο που κανείς οφείλει –εάν θέλει να είναι ορθολογιστής– να προσεγγίσει την ανάλυση της στρατηγικής των άλλων, ιδιαίτερα μιας μεγάλης δύναμης όπως οι ΗΠΑ. Στην δεύτερη δέσμη επιχειρημάτων γίνονται μερικές συμπληρωματικές παρατηρήσεις για το τι θα μπορούσε να σημαίνει για τον πλανήτη και το σύστημα ανταγωνισμών των μεγάλων δυνάμεων η εκλογή του προέδρου Τραμπ.
Κατά πρώτον, το διαφοροποιημένο διεθνές σύστημα.
  1. Η διατύπωση άποψης για την διεθνή πολιτική απαιτείται να λαμβάνει υπόψη ότι η πολιτική ηθική στο εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα είναι μηδενική, επειδή, ακριβώς, η πολιτική ηθική και η διανεμητική δικαιοσύνη συγκροτείται στο εσωτερικό κάθε κυρίαρχου κράτους στην βάση της οικείας πολιτικής ανθρωπολογίας, κοσμοθεωριών, αναγκών και τα λοιπά: Βλ. ΗΘΙΚΗ και ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ, Η μη θεσπισμένη ισχύς στην διεθνή πολιτική. Πολιτική θεολογία versus πολιτική θεωρία και η σημασία της αξιολογικά ελεύθερης περιγραφής και ερμηνείας των διεθνών φαινομένων ­http://wp.me/p3OlPy-1bHhttp://wp.me/p3OqMa-13c. Ως εκ τούτου, συμφέρον και ορθολογιστικό είναι ο καθείς, εάν βέβαια συλλογικά θέλουμε να καλλιεργούμε τον πολιτικό και στρατηγικό ορθολογισμό στην πατρίδα μας, να περιοριζόμαστε στην περιγραφή και ερμηνεία όσον αφορά τις στρατηγικές άλλων κρατών και να κατανοούμε τα εγγενή της χαρακτηριστικά. [Το Θουκυδίδειο «Παράδειγμα» της επιστημονικής μελέτης της διεθνούς πολιτικής και οι «επιστημονικές επαναστάσεις» http://wp.me/p3OlPy-Lb και Π. Ήφαιστος, Οντολογική θεμελίωση του Πολιτικού και ο ρόλος της ισχύος στην αθέσπιστη διεθνή πολιτική: Πολιτικός στοχασμός versus Πολιτική Θεολογία http://wp.me/p3OlPy-1no].
    1. Δεν θα αποφασίσουμε εμείς για αυτούς αλλά πρέπει να αποφασίσουμε εμείς τι θέλουμε, πως κινούμαστε και πως θα επιτύχουμε τους σκοπούς μας υπό το φως των νέων προσανατολισμών, νέων προϋποθέσεων και πιθανών νέων αποφάσεων (ενίοτε ορατών και συχνά αόρατων εξ ου και δυσκολότερο να προσδιοριστούν).
  2. Σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε πλανητικοί κριτές. Με ποια κριτήρια θα μπορούσε να γίνει αυτό; Δεν ξέρουμε και πολλά για τις άλλες κοινωνίες, την συλλογική ετερότητά τους, τις ιδιομορφίες τους, τις ανάγκες τους, κτλ, και γι’ αυτό δεν μπορούμε να είμαστε εισαγγελείς και δικαστές των άλλων κρατών ή και όλων όσων ζουν πάνω σε αυτό τον πλανήτη! Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πολλά πράγματα που θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Εκτός και αν είμαστε μέσα στην ψυχή εκατομμυρίων Αμερικανών ή Ρώσων ή Κινέζων και των ηγετών τους. Μπορούμε να γνωρίζουμε μόνο τους προσανατολισμούς και τίποτα άλλο ενώ με περιγραφικότητα και σοβαρότητα, επαναλαμβάνεται, αναζητούμε τις προϋποθέσεις εντός αυτών των προσανατολισμών, καθώς επίσης και τις αποφάσεις που μας επηρεάζουν. Υπό ένα πρίσμα μιας αντίληψης περί πολιτικής και στοχαστικής ελευθεριότητας, βέβαια, μπορούμε να λειτουργούμε ανεύθυνα, ανορθολογικά και αυτοκαταστροφικά. Μια εξ αντικειμένου ορθή επισήμανση, όμως, είναι ότι η ανάλυση της διεθνούς πολιτικής από ένα πολίτη ή ένα οποιοδήποτε, συνεπάγεται πλήρη κατανόηση του προαναφερθέντος γεγονός πως η ιατρική του διεθνούς συστήματος είναι η ανάλυσή του και πως λάθος ανάλυση-διάγνωση σημαίνει λάθος «φάρμακα» και λάθος «θεραπεία». Μερικά κρατίδια στα οποία αυτό συνέβαινε το ότι βρίσκονται στο χείλος της Αβύσσου δεν είναι τυχαίο ή ανερμήνευτο.
Δεύτερον, οι ΗΠΑ, το αναδυόμενο πολυπολικό σύστημα και οι διαδρομές και το μέλλον της εθνικής στρατηγικής των ΗΠΑ.
  1. Στην παρούσα φάση κανείς καλά κάνει να στέκεται στα αξονικά ζητήματα που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν και που θα αποδειχθούν προσδιοριστικά. Αυτά αφορούν την δομή του διεθνούς συστήματος και τον τρόπο που εξελίσσονται.
  2. Το επόμενο κρίσιμο ζήτημα είναι η φορά κίνησης των τάσεων της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Έστω και αν επί δύο και πλέον δεκαετίες οι νεοέλληνες εμφανίζονταν «παγκοσμιόπληκτοι» διεθνιστές και κοσμοπολίτες, καιρός είναι να γίνουν κατανοητά δύο πράγματα:
    1. Ήδη πριν το 1990 αλλά πιο γοργά στην συνέχεια αναδύεται ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα πολλών μεγάλων δυνάμεων.
    2. Σε αυτό το διεθνές σύστημα οι ΗΠΑ είναι και θα παραμείνουν οι συντριπτικά ισχυρότερη δύναμη αλλά αυτό δεν αποτελεί πανάκεια. Το ζήτημα για την ισχυρότερη δύναμη ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος δεν είναι να σπεύσει καταχρηστικά επιδιδόμενη σε πλιάτσικο ισχύος όπως οι προηγούμενοι Πρόεδροι έκαναν μετά το 1990 αλλά να διαχειριστεί τις ανακατανομές ισχύος με όρους ισορροπίας.
      1. Με κάθε αντικειμενικό κριτήριο μερικές δηλώσεις του νέου προέδρου και συνεργατών του τους περασμένους μήνες παρέχουν ισχυρές ενδείξεις ότι επηρεάζονται από τον μεγάλο Θουκυδίδειο Δάσκαλο της διεθνούς πολιτικής Kenneth Waltz. Αυτή η επισήμανση, βέβαια, υπογραμμίζω, είναι μια υπόθεση την οποία τους μήνες και χρόνια που έρχονται θα πρέπει βασανιστικά να προσπαθούμε να επιβεβαιώσουμε ή διαψεύσουμε. Επίσης, αξιοπρόσεκτες είναι οι θέσεις του John Mearsheimer, του πλέον διακεκριμένου εν ζωή διεθνολόγου. Με κάποια επιφύλαξη, ασφαλώς, καθότι υπάρχουν  διαφορές με τον Δάσκαλό του Waltz όσον αφορά τις στρατηγικές των δυνάμεων εντός ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος. Η συνέντευξη του Mearsheimer τον τίτλο και τον σύνδεσμο του οποίου παραθέτω στο τέλος, πάντως, είναι μια ακόμη ένδειξη πως στις ΗΠΑ αναζητούνται νέοι προσανατολισμοί.
    3. Εάν το νέο προεδρικό Επιτελείο των ΗΠΑ κινηθεί με προσανατολισμούς που αναζητούν ισορροπία στο σύστημα και πρωτίστως ελαχιστοποίηση των πιθανοτήτων ενός πυρηνικού πολέμου –πάντοτε υπάρχει αυτός ο κίνδυνος εάν οι ανταγωνισμοί στις περιφέρειες για ποικίλους λόγους τεθούν εκτός ελέγχου– αυτά που θα πρέπει να αναμένονται είναι τα εξής:
      1. Εντός ενός προσανατολισμού όπου η ισχυρότερη δύναμη αναζητεί ισορροπία δυνάμεων θα διαχειρίζεται τις ανακατανομές ισχύος με τρόπο που θα δημιουργεί προϋποθέσεις για λήψη αποφάσεων εντός οριοθετημένων εθνικών συμφερόντων.
      2. Γίνεται σαφές πως αυτό δεν σημαίνει κάποιου είδους ανθόσπαρτο διεθνή βίο αλλά μόνο ότι μια στρατηγική αναζήτησης ισορροπίας μειώνει τους κινδύνους πολύ μεγάλης σύρραξης.
      3. Δεν μειώνει όμως, κατ’ ανάγκη, τις διενέξεις στις περιφέρειες όπου ο ανταγωνισμός για πλουτοπαραγωγικούς πόρους, επιρροή και γεωπολιτικό έλεγχο είναι κάτι εγγενές με την σύγκρουση των μεγάλων δυνάμεων (το ανάλυσε αριστουργηματικά στο εμβληματικό του έργο «Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων» ο John Mearsheimer).
  • Όπως έχουμε ξαναγράψει, ενώ ο John Mearsheimer θεμελιώνει το γεγονός ότι ποτέ δεν φεύγει από το μυαλό των στρατηγιστών των μεγάλων δυνάμεων ο σκοπός να αποκτήσουν μέγιστη ισχύ που θα τις καταστήσουν πλανητικούς ηγεμόνες (έτσι μόνο, εκτιμούν πάγια, θα είναι ανεπίστροφα ασφαλείς), δύο παράγοντες ενδέχεται να προκαλέσουν μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση:
    1. Αφενός ο φόβος ενός πυρηνικού πολέμου που θα τερματίσει την ζωή σε αυτό τον πλανήτη.
    2. Αφετέρου εάν κυριαρχήσει στις ΗΠΑ, στην ισχυρότερη δηλαδή δύναμη, η στρατηγική άποψη ότι το Αμερικανικό εθνικό συμφέρον εκπληρώνεται καλύτερα με αυτοσυγκράτηση που επιδιώκει ισορροπία και όχι απόκτηση άκρατης ισχύος.
    3. Ακόμη: Η ανάδυση πολλών μεγάλων δυνάμεων, αν και «λιγότερο» ισχυρών από τις ΗΠΑ, ενδέχεται να υποχρεώσει τις ΗΠΑ να επιδείξουν μια πιο ορθολογιστική στρατηγική διαρκούς αναζήτησης ισορροπίας δυνάμεων.
  1. Εάν έτσι κινηθούν τα πράγματα –προσανατολισμοί ισορροπίας και αναζήτηση των προϋποθέσεων για κάτι τέτοιο– πολλές αποφάσεις θα είναι κυριολεκτικά επανάσταση σε σχέση με το τι ίσχυε πριν λίγους μήνες ή ακόμη και τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Για μια σειρά λόγους:
    1. Πρώτον, επειδή οι αποφάσεις αυτές όχι μόνο θα πρέπει να οδηγούν προς ισορροπία αλλά επιπλέον αδιάλειπτα θα οριοθετούν και συνεχώς να επαναπροσδιορίζουν ζώνες επιρροής και κατανομής συμφερόντων.
    2. Δεύτερον, αυτό σημαίνει ότι θα στηθούν πολλές Κλίνες Προκρούστη στις περιφέρειες. Διευκρινίζεται ότι πάντα υπάρχουν τέτοιες Κλίνες. Η ειδοποιός διαφορά τους επόμενους μήνες και χρόνια είναι ότι ο επαναπροσδιορισμός των ισορροπιών και των συμφερόντων συγκριτικά με προγενέστερες φάσεις θα λάβει πολύ περισσότερο υπόψη πια κράτη είναι αναλώσιμα και ποια ορθολογιστικά και αποτελεσματικά ούτως ώστε η κάθε μεγάλη δύναμη να τα έχει ως στρατηγικούς συνομιλητές.
    3. Αυτές οι αποφάσεις ενώ πάντα είναι στο προσκήνιο και πάντα στερούνται κάθε συναισθηματισμού ή πολιτικής ηθικής παρά μόνο είναι συμβατές με τα εθνικά συμφέροντα όπως ορίζονται ενδοκρατικά (δεν είναι τυχαίο που πιο πάνω επιμέναμε σε αυτό το ζήτημα) στην παρούσα φάση, όπως προβάλλονται τα πράγματα, εάν ο νέος πρόεδρος αναθεωρήσει την στρατηγική του θα λάβουν χώρα ανακατατάξεις που ενδέχεται να ήταν αδιανόητες πριν λίγους μήνες.
      1. Ενώ οι μεγάλες ιστορικές ισορροπίες (ναυτικές versus ηπειρωτικές δυνάμεις) δεν αλλάζουν εύκολα, η αλλαγή πορείας από το ηγεμονικό πλιάτσικο τύπου Ομπάμα και Κλίντον προς ένα προσανατολισμό ισορροπίας θα πρέπει να χαράξει όρια τα οποία ενώ δεν θα είναι θεϊκά απαραβίαστα θα αποσκοπούν στο να αποτρέψουν μεγάλες ανατροπές. Προς το παρόν, προτιμώ να μην μιλήσω πιο συγκεκριμένα, αλλά παραπέμπω στο άρθρο και στο βιβλίο του Mearsheimer ως ενδεικτικές τάσεις και αποφάσεις.
Δεν παραβιάζω την περιγραφική αναλυτική προσέγγιση ή την αξιολογική ελευθερία εάν πω  δύο αντικειμενικά λόγια σχετικά για την Ελλάδα και την άμεση περιφέρειά της:
  1. Εάν η ειρήνη και σταθερότητα είναι ο σκοπός, ο κατευνασμός και η ανισορροπία οδηγεί σε πόλεμο ή απώλεια ζωτικών συμφερόντων του αδυνάμου που κατευνάζει.
  2. Η ισορροπία δυνάμεων ως προϋπόθεση σταθερότητας φαίνεται να μην είναι κύρια προτεραιότητα της Τουρκίας κάτι που όχι μόνο είναι αναγκαίο να ληφθεί υπόψη από την Ελλάδα αλλά επιπλέον θα πρέπει να ευαισθητοποιήσουμε τα άλλα ενδιαφερόμενα κράτη και ιδιαίτερα τις μεγάλες δυνάμεις.
  3. Τυχόν διολίσθηση με κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και αναβάθμιση του Τουρκικού ρόλου α) θα ληφθεί υπόψη από τους στρατηγικούς σχεδιαστές των ΗΠΑ και των άλλων δυνάμεων, β) θα θέσει την Ελλάδα και την Κύπρο σε μειονεκτική θέση ενόψει αλλαγών πολιτικών και λήψεων νέων αποφάσεων και γ) θα καταστήσει αμφότερες τις κοινωνίες αναλώσιμες στην κλίνη των στρατηγικών παιγνίων.
  4. Η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και οι ιστορικές της σχέσεις με κράτη της περιφέρειάς μας και ευρύτερα θέτει ένα καίριο ζήτημα που απαιτεί μεγάλη προσοχή. Αφορά την Ρωσία. Πιο συγκεκριμένα:
    1. Ενώ όλες οι ενδείξεις μαρτυρούν τάσεις επαναπροσδιορισμού των σχέσεων ΗΠΑ – Ρωσίας και επανεξέτασης των ισορροπιών στο τρίγωνο ΗΠΑ-Ρωσία-Κίνα ή ακόμη και με τρόπο που συμπεριλαμβάνει άλλες δυνάμεις, θα αποτελέσει μεγάλο λάθος να νομίσουμε πως μπορεί να αλλάξει η στάση των ΗΠΑ όσον αφορά την θεώρηση της Ρωσίας ως ηπειρωτικής δύναμης ή ότι θα αλλάξει κατιτί στην στάση των ΗΠΑ να εμποδίσει κάθε περιφερειακή δύναμη να γίνει περιφερειακός ηγεμόνας.
    2. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν έχει περιθώρια ελιγμών. Όμως, ελιγμοί για να εξυπηρετήσει τα εθνικά του συμφέροντα ένα λιγότερο ισχυρό κράτους τους κάνει με πολύ μεγάλη προσοχή, σωστή ανάλυση, σωστό 0-geomultigr-001σχεδιασμό και ορθολογιστικές στρατηγικές αποφάσεις. Δηλαδή: Σταθερή στους στρατηγικούς προσανατολισμούς (που βασικά είτε το θέλουμε είτε όχι  «αποφασίστηκαν» στην … Γιάλτα), θα μπορούσε να κάνει κάποιους προσεκτικούς ελιγμούς εάν φροντίζει να συναλλάσσεται ισότιμα και πελατειακά με τις ΗΠΑ (πιο πάνω ο σχετικός σύνδεσμος επεξηγηματικής παρέμβασης για το τις σημαίνει αυτό). Θα μπορούσε, πάντοτε λαμβάνοντας υπόψη τα γεωπολιτικά δεδομένα και τις στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων, να ελιχθεί με τρόπο που θα εκπληρώνει μια σειρά συμφερόντων της και ταυτόχρονα δεν θα θίγει ζωτικά συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων με αποτέλεσμα διορθωτικές / τιμωρητικές αποφάσεις.
    3. Το τελευταίο ζήτημα αφορά, για ένα ακόμη λόγο, και τις ισορροπίες της Ελλάδας στην ζώνη που αρχίζει από τα Βαλκάνια και τελειώνει στην Μέση Ανατολή.
    4. Ενώ η γνώση των γεωπολιτικών δεδομένων και των στρατηγικών θα είναι η βάση στρατηγικών αποφάσεων, ενδέχεται να υπάρχουν περιθώρια ελιγμών για επαφές με Ρωσία που δεν θίγουν τις ΗΠΑ (συνήθως αυτά γίνονται με αποφάσεις εντός των μαύρων κουτιών της διπλωματίας μεταξύ των ενδιαφερομένων κρατών, εδώ των ΗΠΑ και της Ελλάδας) και που συνεισφέρουν στην ισορροπία δυνάμεων και στην σταθερότητα στην περιοχή. Αυτό συμπεριλαμβάνει ζητήματα όπως η ενέργεια αλλά όχι μόνο. Τίποτα όμως δεν μπορεί να γίνει ενάντια στην στρατηγική των ΗΠΑ αναφορικά με τα όρια που θέτει για την Ρωσία με τα οποία όπως η πείρα δείχνει η Μόσχα «συμφωνεί» ή συμφωνεί.
    5. Προσθέτω ότι αυτά δεν μπορούν να αναλύονται με συναισθηματικούς ή ιδεολογικούς όρους καθότι οι βαθύτερες διαμορφωτικές δυνάμεις είναι οι ηγεμονικές δυνάμεις το δε πρώτιστο μέλημα του λιγότερο ισχυρού κράτους είναι α) να διασφαλίζει την επιβίωσή του και την ασφάλειά του, β) να μην εισέρχεται στις Συμπληγάδες των ηγεμονικών συγκρούσεων και γ) ποτέ να μην κάνει λάθος όσον αφορά τις στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων, των αλλαγών τους και των συναλλαγών τους «κάτω από το τραπέζι».
    6. Η άγνωστη μεταβλητή εδώ είναι η Τουρκία και οι σχέσεις της με ΗΠΑ και Ρωσία πλην πολλά ως προς τούτο θα εξαρτηθούν από την δική μας θέση, στάση και στρατηγική υπόσταση. Ολοφάνερα, η αυτοκτονική τροχιά των τελευταίων μηνών όσον αφορά την Κυπριακή Δημοκρατία είναι πολύ απαισιόδοξη ένδειξη όσον αφορά το κατά πόσο Ελλάδα και Κύπρος κατανοούν τι γίνεται στην διεθνή πολιτική

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΟΔΟΣ ΔΕΔΟΜΕΝΗ;

Είναι η πρόοδος δεδομένη;



Picasso, 1914–15, Nature morte au compotier (Still Life with Compote and Glass)
Του Νίκου Τσούλια
Είναι η ίδια η ψυχολογία του ανθρώπου. Είναι η λειτουργία της πολιτικής και της κοινωνίας. Είναι το προσωπικό όνειρό μας και το συλλογικό όραμά μας. Είναι συναισθηματική ανάγκη. Το μέλλον να είναι απόλυτα συνυφασμένο με την πρόοδο.Κι όμως η πραγματικότητα δεν είναι αυτής της θεώρησης. Κάνουμε λάθος, γιατί δεν θέλουμε να σκεφτούμε ορθολογικά. Δεν μπορούμε να δούμε το μέλλον – αλλιώς δεν θα ήταν μέλλον -, αλλά μπορούμε να το προοικονομήσουμε σε σημαντικό βαθμό. Και δεν το κάνουμε, απλώς ονειρευόμαστε με εκείνο τον απόλυτα παρακμιακό τρόπο που καθοδηγείται από ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Αλλά δεν βλέπουμε ούτε το γνωστό, πολύ γνωστό παρελθόν μας.
     Έτσι, αν αναγνωρίζαμε την ιστορία του τόπου μας ακόμα και στις πιο αδρές γραμμές της γραφής της, θα ξέραμε σημαντικά πράγματα που αφορούν το παρόν μας. Θα ξέραμε ότι η κρίση είναι προ θυρών, πριν αυτή εκδηλωθεί και ίσως να κάναμε και κάτι περισσότερο από το να τη δεχτούμε ως ένα απρόβλεπτο γεγονός που απλώς το …έφερε η ροή του χρόνου.
     Θα ξέραμε ότι στα 190 περίπου ύπαρξης του σύγχρονου ελληνικού κράτους έχουμε περάσει από 7 εξωτερικούς πολέμους, 4 εμφυλίους και 5 χρεωκοπίες! Δηλαδή κάθε 12 χρόνια έχουμε μια εθνική περιπέτεια. Ας αγνοήσουμε αυτή την πράγματι οδυνηρή συχνότητα εμφάνισης του «κακού», και ας στοχαστούμε στο εξής ερώτημα: Είναι δυνατόν από το 1974 και δώθε να πορευόμαστε σε μια γραμμική πορεία συνεχούς προόδου, η οποία θα συνεχιζόταν επ’ αόριστον;
     Αλλά δεν βλέπαμε ούτε την σύγχρονη πραγματικότητα. Ήταν δυνατόν να είναι Ελλάδα στο στενό πυρήνα των πιο αναπτυγμένων χωρών του Κόσμου με την παραγωγική της βάση να συρρικνώνεται συνεχώς και με τον ξέφρενο καταναλωτισμό να γνωρίζει διαρκώς ημέρες δόξας; Ποια πολιτική και ιδεολογική ανάλυση μπορεί να τεκμηριώσει αυτή την αυθαιρεσία του ανορθολογισμού; Τελικά, είναι πολύ απλό το όλο ζήτημά μας. Όπως δεν μπορεί να σκεφτεί σωστά – άρα και προς το συμφέρον του – ένας άνθρωπος, έτσι δεν μπορεί να σκεφτεί και ένας λαός με ό,τι αυτός περιλαμβάνει: πολιτική, θεσμοί, κοινωνικά κινήματα, πολίτες…
     Η Ιστορία, ο μέγας δάσκαλος και παιδαγωγός, διδάσκει εδώ και αιώνες πολλούς, από τότε που γράφεται η ίδια η ιστορία. Η πρόοδος ποτέ δεν είναι δεδομένη. Πρέπει κάθε φορά να κατακτάται! Κάθε εποχή και κάθε γενιά οφείλει να δίνει τον αγώνα της ζωής, που δεν είναι άλλος από τον αγώνα για την πρόοδο. Η φτώχεια είναι πάντα μια δυνάμει και απόλυτα υπαρκτή και απειλητική κατάσταση. Η πορεία από τη διαρκή απειλή της φτώχειας προς την πρόοδο είναι πορεία αγωνιστική, είναι ο πυρήνας των κοινωνικών αγώνων αλλά και του προσωπικού αγώνα κάθε πολίτη, είναι συστατικό στοιχείο του νοήματος της ζωής μας. Οποιαδήποτε άλλη θεώρηση ή είναι αφελής ή είναι δημαγωγική ή αποσκοπεί στην πρόκληση κρίσης και παρακμής.
     Δεν μας έλειψε όμως μόνο ο ορθολογισμός. Ηττηθήκαμε κατά κράτος στο αξιακό πεδίο και στον προσδιορισμό του περιεχομένου της ίδιας της προόδου! Οι αξίες μας ήταν και είναι κίβδηλες. Η σχέση μας με την πολιτεία μας και πιο ειδικά με το κράτος μας ήταν και είναι σχέση αμοιβαίας καχυποψίας και εξαπάτησης. Οι πολίτες έδειχναν με το δάκτυλό τους το ένοχο κράτος και το κράτος απλώς παρατηρούσε το εθνικό μας σπορ, τη φοροδιαφυγή. Όσο για τα κόμματα και για τους πολιτικούς μας η μόνιμη αγωνία ήταν και είναι η νομή της εξουσίας! Εδώ σ’ όλο αυτό το σκηνικό κυοφορείτο η κρίση, το ζοφερό και σκοτεινό μέλλον που δεν βλέπαμε ότι ήταν εκεί στο φαινομενικά φωτεινό παρόν, αλλά εντυπωσιασμένοι από τη ζωηράδα της φλόγας δεν βλέπαμε τη σκοτεινή θρυαλλίδα που η ίδια η φλόγα είχε μέσα στη καρδιά της, στον πυρήνα της.
     Η χώρα μας είχε και μια εγγενή αδυναμία, μια πολιτική προκατάληψη, την οποία ποτέ δεν συζητήσαμε σοβαρά. «Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους έως το 1997, κάθε χρόνο, οι στρατιωτικές δαπάνες κατέτρωγαν 20% έως 30% των συνολικών δημοσίων δαπανών. Οι πολεμικές δαπάνες επέτρεπαν μια εύκολη και δήθεν πατριωτική δημαγωγία που απέδιδε ψήφους» (Β. Δερτιλής). Παράλληλα, δεν ασχοληθήκαμε έγκαιρα και συστηματικά με τους ενεργειακούς πόρους – ηλιακούς, αιολικούς, γεωθερμικούς – που θα μας προσέδιδαν μια μεγάλη ενεργειακή αυτονομία.
     Θεωρήσαμε την είσοδό μας στην ευρωζώνη και στον πυρήνα των πιο αναπτυγμένων χωρών του Κόσμου ως την εθνική μας ολοκλήρωση, που δεν χρειαζόταν περαιτέρω αγώνα, ενώ αυτή η εξέλιξη απαιτούσε ακριβώς το αντίθετο, την ένταση της συλλογικής μας προσπάθειας. Και από κοντά ήλθαν τα επινίκια. Η κρατούσα υποκουλτούρα του καταναλωτισμού αλλοίωσε όχι μόνο τον πολιτισμό μας αλλά και τη ματιά που ρίχνουμε στον εαυτό μας και στην κοινωνία μας. Θεωρούσαμε τη συσσώρευση πλούτου ως μια απρόσκοπτη και πάντως εξασφαλισμένη διαδρομή. Ξεχάσαμε κάτι πολύ βασικό, που μας το τονίζει ο Σαίξπηρ στο Βασιλιά Ληρ. «Πολύ συχνά, η επάρκεια μας δίνει ξεγνοιασιά: μόνο η έλλειψη γίνεται χρήσιμος βοηθός».
 

Η ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΘΡΗΣΚΕΙΑΣ...

Η πανθρησκεία της αθρησκείας


Ο μοντέρνος κόσμος μας δεν έχει πλέον ανάγκη θεών, θρησκειών και άλλων τέτοιων σκοταδιστικών προλήψεων.
Έχουμε πλέον νέους θεούς:
-την δημοκρατία (όπως μας βολεύει)
-το ελεύθερο εμπόριο (όπως μας βολεύει)
-το χρηματιστήριο (όπως μας βολεύει)Οτιδήποτε άλλο ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΒΟΛΕΥΕΙ.
Και κυρίως έχουμε ανεβάσει στο βάθρο του αρχηγού τον πανάρχαιο, πρωταρχικό θεό μας: τον Εγωισμό.
Όσες προσπάθειες και αν έχουν γίνει εδώ και χιλιάδες χρόνια, όσο μελάνι και αν δαπανήθηκε από τους σοφούς, όσο αίμα και αν χύθηκε από τους ήρωες, όσες θρησκείες και αν δημιουργήθηκαν από άγιους ανθρώπους, το αποτέλεσμα είναι ένα και μοναδικό:
Ο ανίκητος και τόσο αγαπημένος θεός μας -το ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΕΓΩ μας- κυριαρχεί, διαστρέφει και ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ κάθε προσπάθεια για ειρήνη και ευτυχία στην υφήλιο, μετατρέποντας τις ανθρώπινες ομάδες σε κοπάδια ζώων.

Αποτέλεσμα εικόνας για πνευματικοτητα
Πρώτο και καλύτερο παράδειγμα ο χριστιανισμός.
Ενώ η βασική αρχή του είναι η αγάπη προς όλους, ακόμα και προς τους εχθρούς, διαστρεβλώθηκε τόσο πολύ ώστε να δημιουργήσει σταυροφορίες, Ιερές Εξετάσεις και γενοκτονίες ολόκληρων «άθεων» πολιτισμών.
Παρ’ όλα αυτά, είτε σας αρέσει είτε όχι, η θρησκεία είναι ένα χρησιμότατο εργαλείο. Η βασική λειτουργία της, από τότε που υπάρχει ο άνθρωπος, είναι να συγκρατεί τις μάζες για να μην εκτρέπονται. Κάτι σαν τα χαλινάρια στα άλογα. Η τιμωρία στην κόλαση είναι ένα καλό κίνητρο για τα ανθρωπόζωα. Δεν κλέβουν, δεν λένε ψέματα, δεν σκοτώνουν, δεν βιάζουν, δεν βασανίζουν, δεν εξαπατούν, δεν καταστρέφουν τα πάντα ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ, αλλά γιατί φοβούνται την τιμωρία. Συμβαίνει το ίδιο με τον κλέφτη που φοβάται την αστυνομία και δεν δρα ανεξέλεγκτα.
Είναι φυσικό να υπάρχει φόβος στην θρησκεία. Αλλά υπάρχει επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν κανενός είδους κατανόηση. Είναι σαν τα παιδιά που τρώνε το φαί τους για να μην έρθει και τα πάρει ο μπαμπούλας.
Είναι φυσικό να χρησιμοποιείται η θρησκεία για καταπίεση και απόκτηση δύναμης. Αλλά δεν διαφέρει σε τίποτε από ένα μαχαίρι. Αν σας βάλουν ένα μαχαίρι στον λαιμό για να δώσετε τα λεφτά σας, δεν μπορείτε να κατηγορήσετε ούτε το μαχαίρι, ούτε το μαγαζί από το οποίο αγοράστηκε, ούτε και τον κατασκευαστή του. Θα πρέπει να κατηγορήσετε τον άνθρωπο που το χρησιμοποιεί με άσχημο τρόπο. Γιατί άραγε η θρησκεία θα πρέπει να φταίει ΑΥΤΗ για όσα κάνουν οι ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ οπαδοί της;
Ο ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ είναι το κύριο χαρακτηριστικό οποιουδήποτε πιστού. Τα προχειρότερα παραδείγματα είναι οι «φίλαθλοι» και οι τζιχαντιστές.
Και αν εσείς δεν πιστεύετε σε θεούς και δαίμονες, αλλά κοκορευόσαστε ότι είσαστε άθεοι, αγνωστικιστές, ή ότι άλλο, ισχυριζόμενοι ότι δεν υπάρχει τίποτε πέρα από την μίζερη ζωή που ζείτε, κάτσετε να αναρωτηθείτε τι είναι αυτό που σας κρατάει «πολιτισμένους».
Και αν είσαστε τίμιοι με τον εαυτό σας θα απαντήσετε ότι πρόκειται για δύο πράγματα:
Πρώτον, ο φόβος της ανθρώπινης δικαιοσύνης και τιμωρίας αν σας πιάσουν να κλέβετε, να φοροδιαφεύγετε, να σκοτώνετε κλπ.
Δεύτερον, ένα απροσδιόριστο «κάτι» που φωλιάζει βαθιά μέσα σας και σε κάποιες σπάνιες στιγμές σας «ενοχλεί». Και αυτή η «ενόχληση» σας προτρέπει να φερθείτε με ηθικό τρόπο.
Αυτή η «ενόχληση» είναι το τελευταίο φράγμα που εμποδίζει τους ανθρώπους από το να ζωοποιηθούν τελείως.
Για σκεφτείτε το αυτό: αν δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΕ εκτός από την άθλια ζωή μας μέσα σε αυτόν τον άθλιο πολιτισμό, αν δεν υπάρχει κανενός είδους «έπειτα», αν όλα είναι «ότι φάμε, ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κ…λος μας», τότε τι μας εμποδίζει από το να μετατραπούμε σε ζώα και να αρπάζουμε, να κλέβουμε να σκοτώνουμε, να ερημώνουμε και να κάνουμε κάθε είδους έγκλημα;
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά προτιμώ να θεωρώ ότι υπάρχει «κάτι» το οποίο δεν το βλέπεις, δεν το πιάνεις, δεν έχει γεύση ούτε μυρωδιά. Και χωρίς να μπορώ να αποδείξω την ύπαρξή του, ΕΚΛΕΓΩ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΑΙ σαν Άνθρωπος ακολουθώντας το και όχι σαν ζώο παραβλέποντάς το.
Εξάλλου, η μεταμόρφωση του ανθρώπου-ζώου προς το πιο ανθρώπινο περνάει μέσα από τρία βήματα: ΕΚΛΟΓΗ, ΑΛΛΑΓΗ, ΑΠΟΦΑΣΗ.
Παρακαλώ σκεφτείτε τα λίγο όλα αυτά…https://aienaristeyein.com/

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΡΑΜΠ, Η ΕΥΡΩΠΗ, ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΚΑΙ Η ΔΙΝΗ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ. Με αφορμή δηλώσεις του Τράμπ και σχόλια

Π. Ήφαιστος, Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΡΑΜΠ, Η ΕΥΡΩΠΗ, ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΚΑΙ Η ΔΙΝΗ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ. Με αφορμή δηλώσεις του Τράμπ και σχόλια.
%cf%80%cf%85%cf%81%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%ba%cf%81%ce%ac%cf%84%ce%b7Στο τέλος αντλώντας από την ειδησεογραφία παραθέτω κάποιες απόψεις του νέου προέδρου για την Ευρώπη οι οποίες αντί να προβληματίσουν σοβαρά για τις νέες τάσεις της Αμερικανικής στρατηγικής γίνονται αφορμή για έκφραση ασυνάρτητων γνωμών ως  και εάν ο καθείς μας είναι πλανητικός κριτής και όχι πολίτης ενός κράτους ο οποίος απαιτείται να αντιλαμβάνεται σωστά τι γίνεται σε άλλα κράτη και στην διεθνή πολιτική. Γιατί όταν γινόμαστε πλανητικοί  κριτές καταστάσεων που ούτε γνωρίζουμε ούτε μπορούμε να γνωρίζουμε το αποτέλεσμα είναι φαντασιόπληκτες σαπουνόφουσκες που θολώνουν την σκέψη και ακυρώνουν κάθε αξίωση πολιτικού και στρατηγικού ορθολογισμού.
Ο πολιτικός ανορθολογισμός είναι όντως ένα γενικευμένο φαινόμενο λόγω κεκτημένης ταχύτητας και επήρειας των παρωχημένων ιδεολογικών δογμάτων του Ψυχρού Πολέμου (βασικά όπως γινόταν πάντα στην ιστορία τα οικουμενικίστικα ιδεολογικά δόγματα ήταν μεταμφιέσεις των ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος). Όταν ο Ψυχρός Πόλεμος τερματίστηκε τα στοχαστικά ορφανά αυτής της περιόδου βρέθηκαν όλα μαζί κάτω από νέους διεθνισμούς περί παγκοσμιοποίησης που συγχύζουν ακόμη περισσότερο τους ανθρώπους και θολώνουν το βλέμμα ή προκαλούν πολιτική και πνευματική τυφλότητα. Πλανητικοποίηση έχουμε, τόνιζε εμφατικά ο Παναγιώτης Κονδύλης και όχι παγκοσμιοποίηση καθότι ο όρος αυτός αποτελεί ιδεολογικά εκπορευμένη μετάφραση του όρου «globalization». [Πλανητικοποίηση και το ζήτημα της διεθνούς και ευρωπαϊκής διακυβέρνησης http://www.ifestosedu.gr/104PlanitikopoiisiEur.htm ]
Ένα χαρακτηριστικό ιδεολόγημα λόγω άγνοιας των κρατοκεντρικών λογικών της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής είναι η άποψη κάποιων πως μπορούν να έχουν θέση και άποψη και μάλιστα αρμόδια για τις εσωτερικές υποθέσεις άλλων κρατών.
Δεν μπαίνουν στον κόπο (που να μπουν αν όπως πολλοί κάνουν δεν διαβάζουν πάνω από μια σελίδα!!) να κατανοήσουν ότι η συγκρότηση κριτηρίων πολιτικής ηθικής και η διανεμητική δικαιοσύνη που στηρίζουν τις κρατικές εξουσίες είναι προνόμιο της κάθε κοινωνίας (εάν και όταν κατορθώνει να είναι πολιτικά κυρίαρχη / εθνικά ανεξάρτητη όπως συμφωνήθηκε στον Χάρτη του ΟΗΕ το 1945) και ότι η πολιτική ηθική στο διεθνές σύστημα είναι μηδεν [ΗΘΙΚΗ και ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ, Η μη θεσπισμένη ισχύς στην διεθνή πολιτική. Πολιτική θεολογία versus πολιτική θεωρία και η σημασία της αξιολογικά ελεύθερης περιγραφής και ερμηνείας των διεθνών φαινομένων ­http://wp.me/p3OlPy-1bHhttp://wp.me/p3OqMa-13c].
Το ίδιο ισχύει και για την ΕΕ η οποία συγκροτεί ένα ιδιόμορφο διακρατικό σύστημα [Ευρωπαϊκή ένωση: Πρότυπο ενός εθνοκρατοκεντρικού κόσμου ή μιας υπερκρατικής δεσποτείας;* http://wp.me/p3OlPy-Nl και Περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη; Απάντηση: Όση πρέπει σύμφωνα με την εθνοκρατοκεντρική της φύση http://wp.me/p3OlPy-PI].
Όσοι βέβαια σκέπτονται ιδεολογικά και όχι πολιτικά ορθολογιστικά δεν μπορούν να κατανοήσουν το γεγονός ότι η ΕΕ είναι ένα σύστημα κρατών και ότι το κάθε κράτος παράγει και εφαρμόζει κοσμοθεωρίες και κριτήρια πολιτικής ηθικής σύμφωνα με την υποκείμενη ιστορικά διαμορφωμένη πολιτική του ανθρωπολογία.
39-ifestos-diplomatiaΔεν είναι τυχαίο αλλά πολλά εάν όχι τα περισσότερα στελέχη της Ελληνικής πολιτικής σκηνής αντί να διαπραγματεύονται με όρους εθνικών συμφερόντων κάνουν κηρύγματα τα οποία κανένας συνομιλητής τους στην Ευρώπη δεν τα θεωρεί σοβαρά. Το αποτέλεσμα είναι διαδοχικά μνημόνια που ακυρώνουν την εθνική ανεξαρτησία και μηδενίζουν τις δυνατότητες της χώρας να λειτουργήσει ως πλήρες και ισότιμο μέλος της ΕΕ.
Ακόμη πιο σημαντική υπόθεση είναι η ελλειμματική γνώση των ευρωστρατηγικών υποθέσεων [Υπάρχουν πολλές μονογραφίες μας και πολλά δοκίμια για το ζήτημα αυτό και ένα σημαντικό δοκίμιο βρίσκεται υπό δημοσίευση. Για μια παρέμβαση σε συνέδριο βλ. Οι προοπτικές της Ευρώπης στους τομείς της άμυνας, της ασφάλειας και της στρατηγικής http://wp.me/p3OlPy-JB. ] Συνοπτικά λέμε ότι η γνώση του κεκτημένου της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης στα πεδία της οικονομίας, του εμπορίου και των νομισματικών αποφάσεων είναι απελπιστικά πτωχή και επικίνδυνη εάν κανείς δεν γνωρίζει την διαδρομή και τους διαμορφωτικούς παράγοντες των ευρωστρατηγικών ζητημάτων.
Αυτό το γνωστικό πεδίο είναι προνόμιο πρωτίστως Αμερικανών αναλυτών καθότι μετά το 1957 οι πλείστοι επιστήμονες στην Ευρώπη ασχολήθηκαν με οικονομικά, νομικά και εμπορικά ζητήματα (τις κοινές πολιτικές και το νομικό κεκτημένο). Στα πεδία αυτά, βέβαια, ο υποφαινόμενος έχει δημοσιεύσει χιλιάδες σελίδες στα στα Αγγλικά και στα Ελληνικά ενώ πολλά έπονται (http://wp.me/p3OqMa-19l).
ifestos3bg
Ο λόγος της ελλειμματικής ανάπτυξης στην Ευρώπη στα πεδία της στρατηγικής θεωρίας οφείλεται πρωτίστως στο γεγονός ότι λογικότατα οι θεσμοί της ΕΕ χρηματοδοτούσαν την εκπαίδευση στα πεδία όπου υπήρχαν κοινές πολιτικές αφήνοντας τα στρατηγικά ζητήματα στους Αμερικανούς αναλυτές (μικρές εξαιρέσεις όπως ο Raymond Aron και όσον αφορά τις δημοσιεύσεις τους στα πεδία της στρατηγικής ανάλυσης, έτυχαν προσοχής και αναγνώρισης περισσότερο στην Αμερική και λιγότερο στην Ευρώπη).
Πριν αναφερθώ στις θέσεις του νέου Αμερικανού προέδρου στέκομαι λοιπόν για λίγο και συνοπτικά στην Ευρώπη για να αναφέρω τα εξής τα οποία αναλύονται εκτενέστερα σε πολλά δημοσιευμένα κείμενα:
  • Η Ευρώπη μετά το 1990 βρίσκεται σε μετάβαση. Τα προβλήματα γίνονται ολοένα οξύτερα εκ του γεγονότος ότι η ΟΝΕ, ήταν εξαρχής ελαττωματική καθότι ήταν προϊόν εκβιασμού της Γαλλίας επί της Γερμανίας. Κυριολεκτικά αποφασίστηκε στο πόδι και σπασμωδικά ως όρος της Γαλλίας για να προχωρήσει η ένωση της Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας [ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΥΠΟ ΤΟ europe%cf%87%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bf%ce%bd%ce%b5ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2009-12 ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΕ http://wp.me/p3OlPy-sn αλλά και το «Διπλωματία και Στρατηγική των Μεγάλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων»].
  • Το αποτέλεσμα αναμενόμενα όπως μερικοί γράψαμε τότε, ήταν η πρόκληση άνισης οικονομικής ανάπτυξης μεταξύ των μελών της ΕΕ. Η άνιση ανάπτυξη, όμως, σύμφωνα με πάγια αξιώματα του Παραδείγματος των διακρατικών σχέσεων είναι το κύριο αίτιο πολέμου. Η Γερμανία εκ του γεγονότος ότι είναι οικονομικά ισχυρότερη κατέστη ηγετική δύναμη πλην δύσκολα η ηγεσία δεν κλίνει προς ηγεμονία (Θουκυδίδης). Το ξέρουν πολλοί Γερμανοί και ανησυχούν πλην ολοένα και περισσότερο τα πράγματα  κινούνται εκτός ελέγχου. Η δυναμική της άνισης ανάπτυξης καταμαρτυρούμενα και από αρχαιοτάτων χρόνων είναι ένα εκρηκτικό φαινόμενο και το κύριο αίτιο των διλημμάτων ασφαλείας.
  • Ταυτόχρονα, επειδή ακριβώς έτσι «στήθηκε» η ΟΝΕ, εν μέσω μάλιστα μιας χορωδίας ασυνάρτητων ιδεαλιστικών συνθημάτων και απίστευτα ρηχών προφητειών, ο νομισματικός μηχανισμός που δημιουργήθηκε αναμενόμενα δεν οδήγησε σε Ευρωπαϊκή «Ένωση». Μα πως θα μπορούσε να γίνει αυτό, ερωτούσαν ακόμη και τα νήπια τότε. Μήπως κατέχει κάποιος μαγικό ραβδί δημιουργίας υπερεθνικής ανθρωπολογίας με νομισματικούς μηχανισμούς που ελέγχουν τεχνοκράτες, κερδοσκόποι και τοκογλύφοι! Αυτό δεν είναι χωρίς συνέπειες για τις στρατηγικές σχέσεις των ευρωπαϊκών κρατών. Μερικοί από εμάς οι οποίοι επί μακρόν υπηρετούμε περιγραφικά και αξιολογικά ελεύθερα την στρατηγική θεωρία και που δεν κινούμαστε ιδεολογικά αλλά προσπαθούμε να συναγάγουμε αντικειμενικά πορίσματα για τις προϋποθέσεις και τις τάσεις των προσανατολισμών, γράψαμε εξαρχής ότι, με την ΟΝΕ η Ευρώπη μπήκε σε επικίνδυνη τροχιά. Αναμενόμενα οι διανεμητικές λειτουργίες των νομισματικών αποφάσεων τις οποίες αποφασίζουν ανεξέλεγκτες τεχνόσφαιρες διολισθαίνουν προς πολιτικοοικονομικό ανορθολογισμό και σε νεοφιλελεύθερες Δαρβινιστικές θέσεις προ-πολιτικού χαρακτήρα.
  • Συντομεύοντας και παραλείποντας πολλά σε αυτή την σύντομη εισαγωγή λέμε ότι αυτά απαιτείται να αναλύονται υπό το πρίσμα των στρατηγικών εξελίξεων. Πιο συγκεκριμένα, τις μεγάλες ανακατανομές ισχύος, τις μεγάλες ανισορροπίες και τα μεγάλα περιφερειακά προβλήματα που δημιούργησε το Αμερικανικό επεμβατικό όργιο μετά το 1990, με αποτέλεσμα να κατεδαφιστούν κράτη και να δημιουργηθούν κύματα εκατομμυρίων προσφύγων. Πλήθυναν επίσης οι περιφερειακές διενέξεις. Ακόμη:
    • Η ευρωπαϊκή οικονομική ολοκλήρωση και το ιδιόμορφο σύστημα εντολοδόχου υπερεθνικού συστήματος ενταγμένου (ήδη από την δεκαετία του 1960) σε ένα διακυβερνητικό σύστημα όπου εντολείς είναι τα διακυβερνητικά συμβούλια και οι διακυβερνητικές διασκέψεις, εκτροχιάστηκε για τους λόγους που προαναφέραμε (κυρίως λόγω εντάσεων και καταναγκασμών που δημιούργησε η ΟΝΕ).
    • Ταυτόχρονα δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση επί μισό αιώνα κυριολεκτικά εκκολάφθηκε μέσα στο ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟ των ΗΠΑ λόγω Ψυχρού Πολέμου. Τονίζω και υπογραμμίζω αυτή την καίρια πτυχή: Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι η νομική, εμπορική και οικονομική συνεργασία ήταν αυτόνομη και ανεξάρτητη. Πέραν άλλων κριτηρίων που αφορούν τις στρατηγικές σχέσεις μεταξύ των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, «η Αμερική με την στρατηγική παρουσία τους στην Ευρώπη έσωσαν τους Ευρωπαίους από τους εαυτούς τους». Αυτή είναι μια από τις πιο σημαντικές και αξονικές θέσεις της ανάλυσης των στρατηγικών υποθέσεων της Ευρώπης και ανήκει στον Josef Joffe. Τουτέστιν, με την στρατηγική εποπτεία της Ευρώπης και την ανάσχεση της Σοβιετικής Ένωσης άφησε τους Ευρωπαίους να επιδίδονται απερίσπαστοι με τα οικονομικά και εμπορικά ζητήματα.
    • Σημειώνεται ότι οι ΗΠΑ δεν έφυγαν τελείως την δεκαετία του 1990 παρά το γεγονός ότι αλλού είναι πλέον οι στρατηγικές τους προτεραιότητες. Η τάση μετατόπισης των Αμερικανικών στρατηγικών συμφερόντων,  όμως, συνεχίστηκε και τα λεγόμενα του νέου Αμερικανού προέδρου αποτυπώνουν αυτή την πραγματικότητα. Το κέντρο βάρους των στρατηγικών τους προτεραιοτήτων βρίσκεται σε μετάβαση και η έκβαση σχετίζεται με τις ισορροπίες ή ανισορροπίες σε πολλές άλλες περιφέρειες του πλανήτη.
    • Αυτό σημαίνει πως το Γερμανικό ζήτημα ζωντανό και ολοένα και περισσότερο ολόρθο θέτει πλέον επί τάπητος μεγάλα ζητήματα ισορροπιών στην Ευρώπη και στην Ευρασία. Η απάντηση δεν βρίσκεται σε ευχολόγια αλλά στην κατανόηση των μεγάλων στρατηγικών ζητημάτων στο τετράγωνο Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία και τις πλανητικές προεκτάσεις, ιδιαίτερα όσον αφορά το κέντρο βάρους της Αμερικανικής στρατηγικής.
    • Η Βρετανία –η μόνη βασικά ευρωπαϊκή δύναμη, ιδιαίτερα μετά τον θάνατο του Προέδρου Ντε Γκολ– η οποία έχει μια συνολική στρατηγική εικόνα των πραγμάτων, έχει κάνει διάγνωση αυτής της στρατηγικής ρευστότητας και μόνο έτσι μπορεί κανείς να ερμηνεύσει το λεγόμενο «Brexit». Οι σκληροτράχηλοι διπλωμάτες του Λονδίνου παρά τους κινδύνους που αναλαμβάνει η Μεγάλη Βρετανία με αυτή την στρατηγική κίνηση (κυρίως λόγω Σκοτίας) έκριναν ότι ενόψει (δεν εννοώ από στιγμή σε στιγμή ή αύριο) μεγάλων διαπραγματεύσεων και ανακατατάξεων και με δεδομένο ότι η Ηπειρωτική Ευρώπη είναι ξανά ένα πολιτικό και στρατηγικό σκορποχώρι, θα πρέπει να βρεθεί στην κατάλληλη θέση να διαδραματίσει ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο.
    • ifestosTheoriaDiethnous
    • Παρενθετικά, γράφω ότι όποιος δεν γνωρίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Λονδίνου επί όλων των μεγάλων στρατηγικών αποφάσεων μετά το 1945 ή και πιο πριν, απλά δεν γνωρίζει τι συνέβη και τι συμβαίνει στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όποιοι από εμάς έχουμε μελετήσει ενδελεχώς αυτή την πτυχή γνωρίζουμε το Αλφαβητάριο, ότι δηλαδή το μέσα-έξω του Λονδίνου στην Ηπειρωτική Ευρώπη είναι υπολογισμένο, σχεδιασμένο και στρατηγικά υποκινούμενο. [ΒΡΕΤΑΝΙΑ – ΕΕ: ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΣΕ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΕΕ Η ΟΠΟΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ 1992 ΚΑΘΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΚΙΝΟΥΜΕΝΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΣΕΙΣΜΙΚΕΣ ΠΛΑΚΕΣ http://wp.me/p3OlPy-1jg και ΠΕΡΙ «ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΥ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ» VERSUS ΠΟΛΙΤΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ή ΤΟ BREXIT ΩΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ http://wp.me/p3OlPy-1jjhttp://wp.me/p3OqMa-1ck Το πρώτο είναι μια μελέτη που άρχισε πριν μερικά χρόνια με αφορμή την ομιλία του Κάμερον και συνεχώς συμπληρωνόταν].
Η Ευρώπη βρίσκεται σε μετάβαση καθότι μιλάμε για «σοβαρά κράτη» (με την έννοια ότι κινούνται και λειτουργούν με όρους εθνικού συμφέροντος και εθνικής επιβίωσης) τα οποία διαθέτουν πολιτικές ηγεσίες, οι οποίες ανεξαρτήτως αθυρόστομων διανοουμένων προβληματίζονται για τα επόμενα βήματα.
de GaulleΆργησαν πολύ βέβαια. Μετά το 1990 στοιχειώδης στρατηγικός ορθολογισμός επέβαλλε την σύγκληση μιας μεγάλης Διεθνούς Διάσκεψης για να συζητηθούν οι νέες στρατηγικές ισορροπίες και κυρίως η  θέση και ο ρόλος της Γερμανίας. Οι λόγοι που δεν κινήθηκαν προς αυτή την κατεύθυνση δεν είναι του παρόντος και αναλύονται εκτενώς αλλού. Σπασμωδικά κινούμενοι τότε και εν μέσω κεκτημένης ιδεαλιστικής ρητορικής –κατανοητή στον Ψυχρό Πόλεμο για να νομιμοποιεί το εγχείρημα αλλά όχι όταν τίθενται σκληρά στρατηγικά ζητήματα– προσπάθησαν «να δέσουν τον Γερμανικό γίγαντα με κλωστές». Αυτό έλεγε, ακριβώς, η Γαλλική αντιπολίτευση στην μάχη για την Συνθήκη του Μάαστριχτ που αποφάσισε την ΟΝΕ (υπερψηφίστηκε με 50.3 versus 49.7).
Αργά ή γρήγορα όμως προς τα εκεί θα κινηθούν, προς μια δηλαδή νέα στρατηγική διαπραγμάτευση. Η εκλογή του Τράμπ απλά επιταχύνει κάποια πράγματα για τα οποία απαιτούνται μεγάλες στρατηγικές αποφάσεις. Ως προς τούτο χρειάζεται διάκριση μεταξύ δηλώσεων που υποδηλώνουν κεντρικές στρατηγικές επιλογές και δηλώσεων που εντάσσονται σε μια λογική τακτικών ελιγμών.
Kosmo8ewriaΔιόλου εύκολες πρέπει να πούμε οι στρατηγικές αποφάσεις εκ του γεγονότος ότι στην Ευρώπη σωρεύτηκαν πολλές ανισότητες, ενώ στο πλανητικό περιβάλλον το αναδυόμενο πολυπολικό σύστημα δημιουργεί πολλές μεταβλητές που δύσκολα θα μπορούσαν να σταθμιστούν. Σίγουρα, σε Ευρωπαϊκό επίπεδο τα προβλήματα αυξάνονται και εντείνονται μέρα με την μέρα κυρίως λόγω ανισοτήτων και ανισορροπιών που δημιούργησε το νομισματικό τερατούργημα της ΟΝΕ. Τερατούργημα γιατί δεν γίνεται να θέσεις ένα σύστημα (νομισματικό) βαθύτατων διανεμητικών προεκτάσεων πάνω σε ένα διαφοροποιημένο εθνοκρατοκεντρικό σύστημα κρατών διαφορετικής οικονομικής ισχύος, διαφορετικών εθνικών προσεγγίσεων στα πεδία της διανεμητικής δικαιοσύνης και διαφορετικών οικονομικών δυνατοτήτων, και να προκαλέσει «ολοκλήρωση» γραμμικά και αδιατάρακτα. Για να μην μιλήσουμε για τις διαφορετικές κοσμοθεωρίες, τις διαφορετικές ταυτότητες, τους διαφορετικούς τρόπους ζωής, τις διαφορετικές εργασιακές προσεγγίσεις και τα λοιπά. Βέβαια, ουκ ολίγοι ιδεολογικά σκεπτόμενοι υποστηρίζουν ότι αυτά δεν σχετίζονται με την «Ένωση» και πως επιτροπές τεχνοκρατών όπως το Eurogroup μπορεί να προκαλέσει (ή καλύτερα να πούμε, όπως εξάλλου είναι ολοφάνερο, να βιάσει) την δημιουργία μιας οικονομικής ανθρωπολογίας. Οικονομικής ανθρωπολογίας η οποία όποιος πιστεύει ότι οι άνθρωποι δεν είναι στήλη άχρωμης και άοσμης ύλης αλλά ότι διαθέτουν και πνεύμα και ψυχή (δηλαδή δεν είναι μηδενιστής), θα αντιτάξει ότι η Ένωση διαφορετικών εθνών προϋποθέτει δημιουργία υπερεθνικής πολιτικής ανθρωπολογίας και ότι αυτό είναι ζήτημα άλλης τάξης. Τα ζητήματα αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά κείμενα –δηλαδή τις μηδενιστικές-υλιστικές παραδοχές versus παραδοχές που θεωρούν την Πολιτική σύμμειξη αισθητών και πνευματικών (Αριστοτέλης)– και εκτεταμένα στο «Κοσμοθεωρία των Εθνών».
Για τις διαφαινόμενες τάσεις της στρατηγικής του Τράμπ έχουμε κάνει ήδη μερικές παρεμβάσεις αμέσως μετά την εκλογή του και θα επανέλθουμε σε εύθετο χρόνο όταν σταθεροποιηθούν κάποιες αποφάσεις. [ΟΙ ΠΡΟΕΔΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΑΦΕΤΗΡΙΑ. ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ή ΤΟ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΟ; http://wp.me/p3OqMa-1hn και ΗΠΑ: ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ. ΤΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΊ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ; Η νίκη του πολίτη; Ποιες προϋποθέσεις των Αμερικανικών στρατηγικών επιλογών που έχουν ως άξονα την έννοια της ισορροπίας εντός του αναδυόμενου πολυπολικού διεθνούς συστήματος http://wp.me/p3OlPy-1m9].
Σταματάμε λοιπόν εδώ και αναφέρουμε μερικές θέσεις του νέου προέδρου κάνοντας ταυτόχρονα κάποια σύντομα σχόλια.
obama-trump-putinΜερικές θέσεις του νέου Αμερικανού προέδρου που έδωσαν αφορμή για πολλές γνώμες άσχετες με την πραγματικότητα στον πλανήτη και στην Ευρώπη και που υποκίνησαν το σύντομο κείμενο που προηγήθηκε.
Σχόλια μερικών δηλώσεων του νέου Αμερικανού προέδρου για την Γερμανία μια εβδομάδα πριν εισέλθει στον Λευκό Οίκο, τα οποία θεωρήθηκε ότι με αυτά ο νέος πρόεδρος «επιχειρεί πλήρη απαξίωση της ενωμένης Ευρώπης».
Ερωτώ: Έτσι είναι; Ο Τράμπ, χαρακτηριστικά είπε ότι «το άνοιγμα των συνόρων άφησε «όλους αυτούς τους ανθρώπους» να μπουν στη χώρα, ανεξάρτητα από το πού προέρχονται».
Ερώτημα: Υπάρχει κανείς ορθολογιστικά σκεπτόμενος ο οποίος ισχυρίζεται ότι η προσφυγική πολιτική της ΕΕ είναι συγκροτημένη, αποτελεσματική και επιτυχημένη; Ασφαλώς η προσφορά βοήθειας προς τους δύσμοιρους πρόσφυγες την συμφορά των οποίων προκάλεσαν βασικά οι δυτικές επεμβατικές δραστηριότητες πρέπει να είναι δεδομένη με όρους πολιτικού πολιτισμού; Αυτό όμως είναι ένα πράγμα και άλλο να αμφισβητείται ο ανορθολογισμός αποφάσεων που εμφανίζουν μια Ευρώπη ολοφάνερα διαιρεμένη και αντιφατική.
Και συνεχίζει ο Αμερικανός Πρόεδρος με λόγια ο ορθολογισμός των οποίων δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί: «Γνωρίζετε ότι αγαπώ τη Γερμανία, διότι ο πατέρας μου κατάγεται από την Γερμανία και δεν θα ήθελα να βρεθώ σε αυτήν την θέση». Γι’ αυτό και οι ΗΠΑ θα ακολουθήσουν μια πολιτική ασφαλών συνόρων από την πρώτη μέρα της ανάληψη της προεδρίας από αυτόν, τόνισε. Το να αφήσει όλους αυτούς του παράνομους στη χώρα «ήταν ένα τεράστιο λάθος». Η Γερμανία πήρε «μια σαφή ιδέα» για τις συνέπειές του από την επίθεση στη χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου με τους 12 νεκρούς. Αντί να δεχτεί πρόσφυγες στο έδαφός της θα ήταν προτιμότερο να είχε δραστηριοποιηθεί περισσότερο για τη δημιουργία ζωνών ασφαλείας στη Συρία. «Οι χώρες του Κόλπου θα έπρεπε να πληρώσουν γι’ αυτό, αφού σε τελευταία ανάλυση έχουν τόσα λεφτά όσο κανένας άλλος».
Ερωτώ: Δηλαδή η συγκρότηση δυτικών προσεγγίσεων για την ανακοπή της άναρχης ροής συνάμα και με στρατηγικές τερματισμού των συγκρούσεων είναι κάτι το παράλογο; ή μήπως ορθές στρατηγικές ήταν η διάλυση της Συρίας με μέσο την ενίσχυση των τρομοκρατών παρακλαδιών της Αλ Κάιντα όπως κάνουν τα τελευταία χρόνια τα δυτικά κράτη;
Ο Ντόναλντ Τραμπ, επίσης, έθεσε εμποροοικονομικά ζητήματα και δίνει την άποψή του για το Brexit: «Οι πολίτες, οι χώρες επιθυμούν να διατηρήσουν την ταυτότητά τους, η Μ. Βρετανία ήθελε (να διατηρήσει) την δική της. Οι πολίτες δεν θέλουν να έλθουν άλλοι στη χώρα τους και να την καταστρέψουν». Η έξοδος, μάλιστα της Μ. Βρετανίας θα αποδειχτεί ότι ήταν μια «θαυμάσια υπόθεση». «Κοιτάξτε την Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτή είναι (στην ουσία) η Γερμανία. Κατά βάση η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το μέσον για την επίτευξη του στόχου της Γερμανίας. Γι’ αυτό θεωρώ ότι ήταν έξυπνο από μέρους της Μ. Βρετανίας να αποχωρήσει». Πρόσθεσε πως το πρότυπο της Μ. Βρετανίας θα το ακολουθήσουν και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πάντως για τις ΗΠΑ δεν παίζει κανέναν ρόλο το εάν η ΕΕ είναι ενωμένη ή διχασμένη. «Ποτέ δεν πίστεψα ότι έχει κάποια σημασία. Κοιτάξτε, η ΕΕ δημιουργήθηκε εν μέρει για να χτυπήσει το εμπόριο των ΗΠΑ, έτσι δεν είναι; Επομένως το ίδιο μου κάνει εάν είναι διχασμένη ή ενωμένη, για μένα αυτό δεν παίζει κανέναν ρόλο».
Επί αυτών ούτε ερωτώ ούτε αξιολογώ γιατί δεν είναι το έργο μιας περιγραφικής ανάλυσης να πάρει θέση για θέσεις όπως αυτές οι οποίες ενέχουν βαθύτατες προεκτάσεις αλλά πιθανότατα εντάσσονται σε μια λογική στρατηγικών ελιγμών της νέας προεδρίας. Μπορώ όμως να παρατηρήσω ότι για όσους δεν είναι προκατειλημμένοι αυτά τα ζητήματα και πολλά άλλα συναφή πάντα υπόβοσκαν στα θεμέλια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και των Ευρωατλαντικών σχέσεων. «Απλά», όπως υπογραμμίσαμε και πιο πάνω αφενός οι λανθασμένες αποφάσεις δύο δεκαετιών στην Ευρώπη οδηγήθηκαν στην λογική τους απόληξη και αφετέρου ο νέος Αμερικανός πρόεδρος που δεν μασάει τα λόγια του κάνει σαφές ότι οι στρατηγικοί του προσανατολισμοί θα είναι ριζοσπαστικοί. Ουκ ολίγοι ανέμεναν από καιρό κάποιον να πει την αλήθεια, ότι δηλαδή κάτι δεν πάει καλά στην Ευρώπη. Δεν μας ξενίζει, εν τέλει, εάν κάποιοι ιδεολογικά κινούμενοι και ανορθολογικά σκεπτόμενοι ανατριχιάζουν επειδή ο Αμερικανός πρόεδρος επισημαίνει αληθινά και υπαρκτά προβλήματα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που διογκώνονται ολοένα και περισσότερο.
Αλλού αναφέρεται ότι ο Τραμπ σε συνέντευξη είπε πως «το ΝΑΤΟ είναι παρωχημένο γιατί δεν έχει βοήθησε εναντίον της τρομοκρατίας, αλλά ο στρατιωτικός οργανισμός παραμένει πολύ σημαντικός για αυτόν». «Μου άσκησαν τόση κριτική όταν είπα ότι το ΝΑΤΟ είναι παρωχημένο. Είναι παρωχημένο γιατί δεν αντιμετώπισε την τρομοκρατία. Μου άσκησαν πολύ έντονη κριτική για δύο μέρες. Και μετά άρχισαν να λένε ότι ο Τραμπ έχει δίκιο». Ο Τραμπ είπε επίσης ότι «πολλά μέλη του ΝΑΤΟ δεν πληρώνουν το μερίδιο που τους αναλογεί για την παροχή προστασίας από την Αμερική». «Πολλές από αυτές τις χώρες δεν πληρώνουν όσα πρέπει να πληρώνουν, το οποίο θεωρώ ότι είναι πολύ άδικο για τις Ηνωμένες Πολιτείες».
Μερικές επισημάνσεις:
Πρώτον, δεν μπορεί να υπάρξει λογική και ουσιαστική συζήτηση για το ΝΑΤΟ εάν δεν γνωρίζουμε ότι κανονικά έπρεπε να διαλυθεί όταν καταργήθηκε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας πλην οι Αμερικανοί διαχειριζόμενοι τις Ευρωπαϊκής διενέξεις αρχές της δεκαετίες του 1990 γύρω από την επανένωση της Γερμανίας που θα μπορούσαν να εξελιχθούν και σε πόλεμο, έδωσαν παράταση στην Ατλαντική Συμμαχία με αντάλλαγμα τα ευρωπαϊκά κράτη να τους βοηθούν στο προαναφερθέν επεμβατικό όργιο. Το ΝΑΤΟ όμως όπως ήδη αναφέραμε είναι εξαρτημένη μεταβλητή ανάλογα με την μετατόπιση του κέντρου βάρους της Αμερικανικής στρατηγικής και αυτό εξαρτάται από μύριους παράγοντες όσον αφορά την πλανητική κατανομή ισχύος.
Δεύτερον, το «πληρώστε περισσότερα κύριοι Ευρωπαίοι» λέγεται ασταμάτητα από το 1949 και μετά. Δεν είναι νέο. Δεν αποκλείεται βέβαια ο Τράμπ τονίζοντας αυτή την πτυχή να εξωθήσει αποφάσεις για το νέο στρατηγικό περιβάλλον όπως εξελίσσονται οι στρατηγικές σχέσεις στο πολυπολικό διεθνές σύστημα. Αν κάποιοι δεν το γνωρίζουν τέτοια στοιχειώδη  πράγματα για την στρατηγική ρευστότητα της Ευρώπης δείχνει, και πάλι, ότι σε πολλές αναλύσεις υπερισχύουν η άγνοια, η προσπάθεια εντυπωσιασμού ή άσκησης προπαγάνδας και όχι η γνώση των πραγμάτων που μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από μια αξιολογικά ελεύθερη περιγραφή.

Το τι διαβάζουμε πλέον είναι σημαντικό. Σημαντικό όχι μόνο για τις θέσεις που διαμορφώνει ο καθένας αλλά και για την εξωτερική πολιτική των κρατών. Λόγω ιδεολογικής αντιπαράθεσης και στράτευσης αναρίθμητων στα εκατέρωθεν δόγματα σύμφωνα με τις τότε ανάγκες των εκατέρωθεν στρατηγικών των υπερδυνάμεων το βουνό των θεωρημάτων  και ιδεολογημάτων είναι υψηλό όσο και το Έβερεστ. Η αναβάθμιση των αναλύσεων αποτελεί μεγάλο στοίχημα του μέλλοντος  καθότι αποτελεί και προϋπόθεση πολιτικού και στρατηγικού ορθολογισμού. Σε ένα δε κόσμο πολλών πυρηνικών δυνάμεων και ενός αναδυόμενου πολυπολικού διεθνούς συστήματος ο στρατηγικός ορθολογισμός είναι υπόθεση επιβίωσης για μικρά και μεγάλα κράτη. Η ανάλυση της διεθνούς πολιτικής, ως εκ τούτου, απαιτείται να εδράζεται και να αναπτύσσεται πάνω στα αλάνθαστα Θουκυδίδεια αξιώματα που συγκροτούν το Παράδειγμα ανάλυσης της διεθνούς πολιτικής των κλασικών αλλά και των σύγχρονων διακρατικών σχέσεων. [Το Θουκυδίδειο «Παράδειγμα» της επιστημονικής μελέτης της διεθνούς πολιτικής και οι «επιστημονικές επαναστάσεις» http://wp.me/p3OlPy-Lb]
Π. Ήφαιστος – P. Ifestos
www.ifestos.edu.gr / www.ifestosedu.grinfo@ifestosedu.gr